Darmowa dostawa od 250 zł  

Chcesz dowiedzieć się więcej  Pytaj? 881 424 124

14 dni na zwrot

 

czy przeźroczystość porcelany to mit?

czy przeźroczystość porcelany to mit?

Czy przeźroczystość porcelany to mit?

Co to jest porcelana?

Porcelana to rodzaj ceramiki, która powstała przez zmieszanie glinki kaolinowej ze skaleniem i kwarcem. Po uformowaniu naczyń z powstałej masy wyroby poddaje się wypaleniu w temperaturze 920- 9800 C. Tak powstaje biskwit tzn. produkty nieszkliwione. https://pl.wikipedia.org/wiki/Porcelana Następnym etapem jest szkliwienie wyrobów tj. pokrywanie ich cienką warstewką szkła lub szkła i kryształów w trakcie procesu wypalania w temperaturze 1280-1460 °C. Szkliwo nadaje wyrobom estetycznego wyglądu i poprawia właściwości użytkowe. Powleczone szkliwem naczynia nie chłoną wody i zapachów. 

Przeźroczystość porcelany

Przeźroczystość porcelany zwana także transparentnością to nie mit. Jest to ważny aspekt świadczący o jakości porcelany. Przeźroczystość zależy od rodzaju i jakości glinek użytych do produkcji, a także od grubości ścianki i temperatury wypału. Tylko naczynia z porcelany cechują się transparentnością. Fajans czy kamionka nie przepuszczają światła. Jak sprawdzić przeźroczystość porcelany? Naczynie z porcelany ustawiamy pod słońce i patrzymy czy przenika przez nie światło. Dla lepszego zróżnicowania możemy zasłonić ręką dostęp światła do części naczynia. Proponuję to sprawdzić na wyrobach porcelany polskiej np. porcelana Kristoff (porcelana Krzysztof)

 

talerzyk nie podświetlonytalerzyk podswietlony

A tak wygląda to pod słońce

Historia porcelany

Pierwsze wyroby porcelanowe powstały w Chinach ponad 1200 lat temu. Legenda głosi, że dawno temu pewien człowiek postanowił oblepić wiklinowy koszyk papką z białej gliny, a następnie go spalił. Dzięki temu powstała twarda jak skała konstrukcja. Ten moment można uznać za powstanie porcelany. Arabski kupiec i podróżnik Sulejman w IX w. opisał porcelanę w następujący sposób: „Chińczycy posiadają delikatną glinkę, z której wyrabiają naczynia do picia tak cienkie, jak szklane: można zobaczyć mieszczący się w nich płyn, chociaż wykonane są z gliny”.

Chińska porcelana

Większość chińskiej porcelany wytworzona jest z białej glinki porcelanowej – kaolinu oraz minerału pai-tun-tzū (szpat polny, glinokrzemian potasu) zwanego także po francusku petuntse. Glinka kaolinowa jest bardzo plastyczna, ma zdolność do przyjmowania pożądanego kształtu i dlatego formuje się z niej naczynia. Szpat polny pai-tun-tzū przy bardzo wysokiej temperaturze (ok. 14500C) topi się, tworząc powłokę szklaną. Szkliwa mogły być także tworzone z innych materiałów, ale zazwyczaj zawierały domieszkę ołowiu. W procesie produkcji chińskiej porcelany mieszano sproszkowaną glinkę kaolinową ze szpatem polnym, następnie z tej masy formowano pożądany kształt i wypalano naczynia w specjalnym piecu. W odpowiednio wysokiej temperaturze powstawała porcelana. Glinka ma wyższą temperaturę topnienia, niż szpat polny dzięki temu naczynie zachowało odpowiedni kształt. Jeżeli temperatura wypału była za wysoka, naczynie z glinki topiło się i powstawały „braki”. Chińską porcelanę wykonaną z kaolinu i pai-tun-tzū nazywano porcelaną twardą albo prawdziwą. Chiny znakomicie wykorzystały doskonaloną przez wieki sztukę wytwarzania i zdobienia porcelany, gdyż do dzisiaj jest ona ceniona w świecie i stanowi jeden ze znaków rozpoznawczych kultury chińskiej. Na Dalekim Wschodzie z porcelany wyrabiano naczynia, posążki, ozdoby i przedmioty do świątyń, rzeczy codziennego użytku, a także instrumenty muzyczne, gdyż porcelana to materiał rezonujący, wdający czysty i donośny dźwięk.

Porcelana w Europie

Do Europy porcelanę sprowadzono po raz pierwszy w XV wieku za sprawą podróżnika Marco Polo. Przez XVII w. Holenderska Kompania Wschodnioindyjska sprowadziła do Europy ponad 16 milionów egzemplarzy rozmaitej porcelany. W Europie bardzo chciano poznać tajemnicę produkcji porcelany. Zainteresowanie porcelaną z Dalekiego Wschodu Augusta Mocnego elektora saskiego i króla polskiego mocno nadwyrężało skarb państwa. Arystokrata saski von Tschirnhaus nazwał Chiny „czarą, do której wykrwawia się Saksonia”. Władca potrafił ofiarować królowi pruskiemu pułk dragonów za 48 chińskich wazonów. Królowie i książęta rywalizowali ze sobą o lepsze okazy porcelany, a arystokracja próbowała przechwycić to, co zbywało.

Porcelana miśnieńska

Na początku XVIII w. wynajęty przez króla Augusta Mocnego alchemik Ehrenfried Walther von Tschirnhaus opracował metodę produkcji porcelany. Po jego śmierci prace kontynuował w Dreźnie i Miśni jego uczeń Johann Friedrich Böttger. Alchemik odkrył, że do produkcji porcelany potrzebna jest biała glinka, która zachowa swój kształt i kolor po wypaleniu oraz skaleń (szpat polny). Pierwsza tego rodzaju glinka pochodziła z okolic Kolditz, a następnie z Aue w pobliżu Drezna. W 1709 r. ustalono proporcje pomiędzy kaolinem a skaleniem (szpatem polnym). Tę datę tę powszechnie uznaje się za przełomową w dziejach ceramiki europejskiej. Było to osiągnięcie bardzo ważne. Porcelanę wyrabianą w Saksonii nazywano „białym złotem”, gdyż zastępowała złoto jako królewski podarunek, osiągając ceny porównywalne do tego kruszcu. Produkcja w Miśni początkowo prowadzona była na małą skalę, pojedyncze egzemplarze traktowano jak dzieła sztuki. Dopiero pod koniec lat dwudziestych XVIII w. stała się bardziej dostępna, ale i tak przez dłuższy czas porcelana ta była rozdawana, a nie sprzedawana. https://pl.wikipedia.org/wiki/Porcelana_miśnieńska W wielu państwach w Europie próbowano produkować „białe złoto”. We Francji w XVIII w. wytwarzano porcelanę miękką (inaczej sztuczną). Używanymi składnikami były: piasek, gips i soda, które stapiano w bryły, a następnie proszkowano. Do tego proszku dodawano mieszaninę kredy i gliny, a także płynne mydło, aby uplastycznić powstałą masę. Prace nad twardą porcelaną trwały przez kilka lat. Paul-Antoine Hannong, chemik Guettard, i aptekarz Villaris doprowadzili do odkrycia tej receptury. 1761 r. francuska twarda porcelana rozpoczęła swoją, pełną powodzenia karierę.

Angielska porcelana

W XVIII w. w Anglii trwały także prace nad recepturą pasty porcelanowej. W 1749 r. Thomas Frye opatentował masę zwaną kostną masą porcelanową tzw. porcelanę kostną. Nazwa pochodzi od sproszkowanego popiołu kostnego (zawierającego potas i fosfor) dodawanego w dużej ilości (50%) do masy porcelanowej. Dzięki temu otrzymywano bardzo trwałą masę, w dużej mierze odporną na kurczenie się i wypaczeń w czasie wypalania. Od 1800 r. pasta ta była powszechnie używana do produkcji porcelany i jest ona przez niektóre wytwórnie porcelany do dziś używana w produkcji. Porcelana kostna zwana jest także Bone China.

Porcelana New Bone China

Obecnie produkcja porcelany kostnej uległa modyfikacją i produkuje się nową odmianę porcelany kostnej zwanej New Bone China. Popiół kostny zaczęto zastępować chemicznym odpowiednikami. New Bone China jest tańsza w produkcji. Nie ustępuje jakością, przejrzystością i estetyką swojemu pierwowzorowi.Porcelana polska Na polskich, szlacheckich stołach zastawy porcelanowe owe „farfury” i „porcynele” zaczęły gościć na początku XIX w. Te kosztowne dzbanuszki, filiżanki, talerze, mleczniki, cukiernice i puzderka na cukier były wskaźnikiem statusu społecznego. Porcelanowe cudeńka przechowywano w specjalnych skrzyniach, puzderkach, kredensach, by chronić je przed uszkodzeniem. Porcelanowe garnitury stołowe w domach szlacheckich wykorzystane były od święta, na specjalnych uroczystościach. Zamiłowanie do picia kawy i herbaty powodowało, że bardzo zamożna szlachta zabierała ze sobą w podróż „kawtiery do gotowania kaffy”, filiżanki „ordynaryjne” lub eleganckie – srebrne i porcelanowe – „imbryczki do czekulaty”, kociołki do gotowania herbaty i szereg innych interesujących przedmiotów. http://www.wilanow-palac.pl/kaffa_czykulata_i_herbata_czyli_rzecz_o_szlacheckim_kredensie_w_xviii_wieku.html

Porcelana Ćmielów, porcelana Chodzież

W Polsce porcelanę produkuje się już od XVIII w. Porcelanę Ćmielów (1790 r.) znają chyba wszyscy. Ćmielowska porcelana gości w polskich domach, a także na stołach głów państw i monarchów na całym świecie, w Kancelarii Prezydenta RP, Kancelarii Premiera RP, w Watykanie. Wśród znanych projektów znajdują się starannie odtwarzane, historyczne projekty: Empire, Bolero, Pułaski, Płaski, Kula, Rococo, Lwów, Maria Teresa, Berni i Astra. Porcelana Chodzież znana jest 1852 roku. To tzw. "demokratyczna porcelana". Wzory z Chodzieży zostały zaprojektowane w większości przez projektantów zakładowego Ośrodku Wzornictwa. Porcelana polska Maria Teresa, Akcent, Yvonne czy Vega gościły prawie na wszystkich polskich stołach.

opracowała: Monika Jarkiewicz Artykuł napisano na podstawie materiałów: - „Porcelana i jej historia” George Savage PWN Warszawa 1977 r. -

Najczęściej kupowane

Jeśli masz pytania...

Dbamy o to, by produkty były najwyższej jakości i dobrane z wielką starannością. Jeśli wahasz się czy produkt będzie odpowiedni dla Ciebie, skontaktuj się ze mną, abym mogła Ci pomóc dokonać wyboru.

Produkt dnia

Udzielamy zniżek na kartę Dużej Rodziny

Rodzaj zniżki:

  • 5 % rabatu przy zamówieniu powyżej 200 zł ( rabat nie łączy się z innymi promocjami)
  • 2,5% rabatu przy zamówieniu do 200 zł ( rabat nie łączy się z innymi promocjami)

Aby uzyskać zniżkę należy przed zakupem przesłać nr karty na adres e-mail sklep@urodastolu.pl.

Po weryfikacji numeru karty, odeślemy kupon rabatowy uprawniający do uzyskania zniżki.

Sklep jest w trybie podglądu
Pokaż pełną wersję strony
Sklep internetowy Shoper.pl